Bazı fotoğraflar vardır; sayfalarca yazının anlatamadığını tek karede anlatır.
28 Haziran 2026 akşamı çekilen ve iki gün sonra X hesabımdan kamuoyuyla paylaştığım bir fotoğraf da benim için tam olarak böyleydi.
İlk bakışta sıradan bir yaz akşamı…
Manisa Yunusemre Belediyesi’nin şirketi tarafından işletilen Publika Cafe’de aynı masada oturan birkaç kişi…
Ama gazetecilik, ilk bakışta görünmeyeni sorgulama mesleğidir.
Fotoğrafa dikkatle bakıldığında aynı masada CHP’nin farklı dönemlerinde görev yapmış il yöneticileri, eski ilçe başkanları, belediye meclis üyeleri, belediye şirketlerinde görev yapan isimler ve parti örgütü üzerinde etkili olduğu bilinen aktörler görülüyordu.
Asıl dikkat çekici olan ise zamanlama…
Çünkü bu fotoğraf, CHP Manisa İl Başkanı İlksen Özalper’in görevden alınmasından yalnızca iki gün önce çekildi.
Bu toplantının amacı neydi?
Gündemde gerçekten yeni il başkanının ismi mi vardı?
Toplantının Yunusemre Belediye’sine ait bir işletmede yapılması ne anlama geliyordu?
Ve en önemlisi…
Bu buluşmadan Yunusemre Belediye Başkanı Semih Balaban’ın bilgisi var mıydı?
Bu soruların kesin cevaplarına sahip olduğumu iddia etmiyorum.
Çünkü gazetecilik bazen cevap vermekten önce doğru soruları sormaktır.
Siyasetin en önemli kararları da çoğu zaman kameraların önünde değil objektiflerin ulaşamadığı masalarda şekillenir.
Nitekim o paylaşımı; “Cahit Kaplan’ın CHP Manisa il başkanlığı suya düşünce önerilecek ikinci isim kim olacak toplantısında kim çıktı dersiniz? Favori Engin Uzun, plasesi de Heval Turan” diye bitirmiştim.
Analizim doğru çıktı ve Engin Uzun 10 Temmuz 2026’da Manisa’nın yeni il başkanı olarak CHP Genel Merkezi tarafından atandı…
Hadi size Engin Uzun ile ilgili başka bir detay daha vereyim.
Kemal Kılıçdaroğlu’nun Cumhurbaşkanı adayı olduğu 2023 seçimlerinde HDP, kapatılma olasılığına karşı seçime Yeşil Sol Parti listeleriyle girdi.
Yüksek Seçim Kurulu’na sunulan ilk milletvekili aday listesinde Manisa 7. sıra adayı Engin Uzun‘du. Ancak daha sonra yapılan düzenlemeyle bu isim değiştirildi ve yerine Ayşe Gül aday gösterildi.
Peki, Engin Uzun ile Semih Balaban‘ın yolları daha önce de kesişmiş miydi?
Aslında bu sorunun cevabı, 2004 yerel seçimlerinde kurulan Demokratik Güçbirliği ittifakına uzanıyor. O dönemde Balaban’ın adaylığını ÖDP, SHP, EMEP, DEHAP ve CDP destekliyordu.
İngiliz siyaset filozofu Thomas Hobbes, Leviathan adlı eserinde otoritenin zayıfladığı her yerde yeni bir güç mücadelesinin doğacağını söyler. Aradan dört yüzyıl geçmiş olsa da siyaset aynı gerçeği farklı cümlelerle anlatmaya devam ediyor:
“Güç boşluk kabul etmez…”
CHP’de son aylarda yaşanan gelişmeler de bana göre bu teorinin güncel örneğidir.
Mahkeme kararıyla başlayan liderlik tartışması çoğunlukla Ankara merkezli okunuyor/değerlendiriliyor. Oysa her genel merkez krizinin arkasında, yıllar boyunca yerel örgütlerde biriken güç mücadeleleri vardır.
CHP hakkında mahkeme tarafından verilen butlan kararı yeni bir rekabet yaratmadı; yalnızca uzun süredir devam eden güç mücadelesini görünür hale getirdi. Manisa ise bunun en çarpıcı örneklerinden biri oldu. Çünkü bugün yaşananları yalnızca son birkaç ayın gelişmeleriyle açıklamak mümkün değil.
Bu hikâye yaklaşık yirmi yıl önce başladı.
Aslında iki siyasetçinin siyasi rekabetinden çok, CHP’nin son yirmi yıldaki dönüşümünü anlatıyor.
Bir tarafta meslek odalarından, parlamentodan ve kurumsal siyasetten güç alan bir anlayış…
Diğer tarafta örgütü, delegeleri ve yerel teşkilatları merkeze alan başka bir siyaset tarzı…
Birinci dönem (2004-2010): Farklı dünyalar
Yirmi yıl önce Özgür Özel ile Semih Balaban aynı kulvarda yürümüyordu.
Balaban sosyalist hareket içinde, sendikal mücadele ve yerel örgütlenmeyle öne çıkıyordu. Özgür Özel ise Türk Eczacıları Birliği’nde yükselen genç bir yönetici olarak kurumsal siyasetin basamaklarını tırmanıyordu.
Biri sokakta örgütleniyor, diğeri kurumlarda yükseliyordu.
Henüz rakip değillerdi.
Ama ileride yaşanacak rekabetin temelleri bu dönemde atılıyordu.
İkinci dönem (2011-2018): Aynı çatı altında iki güç merkezi
Özgür Özel milletvekili seçildi.
Soma faciası sonrasında ulusal ölçekte tanınan bir siyasetçiye dönüştü.
Özel Ankara’da yükselirken, Semih Balaban Manisa’da kaldı.
İlçe örgütlerinde, delegeler arasında ve mahalle teşkilatlarında etkisini artırdı.
İşte bu yıllarda Manisa CHP içinde iki ayrı güç merkezi oluşmaya başladı.
Biri vitrini temsil ediyor, diğeri örgütün temelini oluşturuyordu.
Üçüncü dönem (2019-2023): Sessiz rekabetten açık çatışmaya
2019’da Özgür Özel’in kendi mahallesinde delege seçilememesi örgütün verdiği ilk güçlü mesajdı. Kongre süreçleri, milletvekili aday listeleri ve il yönetimine ilişkin tartışmalar iki taraf arasındaki güveni tamamen ortadan kaldırdı.
Artık mesele kişisel rekabet değil, iki farklı örgütlenme anlayışının mücadelesiydi.
Dördüncü dönem (2024-2026): Yeni güç dengesi
2024 yerel seçimleriyle Semih Balaban Yunusemre Belediyesi’ni, Ferdi Zeyrek ise Manisa Büyükşehir Belediyesi’ni kazandı. Özgür Özel de CHP Genel Başkanı olarak hem genel merkezde hem Manisa örgütünde belirleyici aktör hâline geldi.
Rekabet yerini zorunlu bir dengeye bırakmış görünüyordu.
Ancak Ferdi Zeyrek’in beklenmedik ölümü ve ardından yaşanan gelişmeler, Manisa CHP’deki siyasi denklemi yeniden değiştirdi. Publika Cafe‘deki fotoğrafın bu kadar konuşulmasının nedeni de yalnızca masadaki isimler değildi.
Asıl mesele, o masanın temsil ettiği yeni güç dengesi olasılığıydı.
Eğer Özgür Özel yeni bir siyasi yol izleyecekse, CHP’nin Manisa’daki yeni denklem kimin üzerinden kurulacaktı?
Ve perde arkasında bu yeni dengeyi kuran bir irade var mıydı?
Publika Cafe’de çekilen fotoğraf tartışılırken, kısa süre sonra elime bu kez Ankara’da çekilmiş ikinci bir fotoğraf ulaştı.
Fotoğrafta CHP’ye yeniden Genel Başkan olarak atanan Kemal Kılıçdaroğlu ile emekli Albay Kamber Oğur birlikte yer alıyor.
Manisa siyasetini takip edenler için Kamber Oğur yabancı bir isim değil.
Uzun yıllardır Semih Balaban’a yakın isimlerden biri olarak biliniyor.
Ayrıca Yunusemre Belediye Meclis Üyesi Zeliha Oğur‘un da eşi.
Bu fotoğraf da İlksen Özalper’in görevden alınmasının ardından, Manisa’da yeni il başkanının kim olacağının tartışıldığı günlerde çekildi.
Elbette bu fotoğraf tek başına hiçbir şeyi kanıtlamaz.
Ancak yeni sorular doğurur.
Bu ziyaret yalnızca bir nezaket ziyareti miydi?
Yoksa Manisa’da yaşanan siyasi hareketliliğin Ankara’daki bireysel olmayan bir yansıması mıydı?
Bu soruların kesin cevapları bugün de yok.
Gazeteciliğin şüpheci yaklaşımı tam da bu noktada başlıyor aslında…
Aynı günlerde sosyal medyada, Yunusemre Belediyesi şirketi YUNTAŞ‘ın Genel Müdürü Reşat Oğuz Ege‘nin de Kemal Kılıçdaroğlu’nu ziyaret ettiği ve bu nedenle görevden alındığı yönünde iddialar paylaşıldı.
Bu yazının hazırlandığı tarihe kadar bu ziyareti doğrulayan herhangi bir fotoğraf, resmi açıklama ya da belgeye ulaşamadım.
Reşat Oğuz Ege aynı zamanda Publika Cafe‘deki toplantıda bulunan isimlerden biri.
Görevden alınma söylenti olabilir miydi?
Ticaret Sicili kayıtlarına göre Reşat Oğuz Ege halen YUNTAŞ Genel Müdürü ve aksi karar olmadıkça 10 Ocak 2028’e kadar görevinin başında.
Dolayısıyla “sosyal medyada dile getirilen iddialarla” ulaşılabilen resmi kayıtlar arasında açık bir uyumsuzluk bulunuyor.
Gazetecinin görevi de tam burada başlıyor:
Doğrulanmamış bilgileri hüküm gibi sunmak değil; doğrulanmış olgular ile iddialar arasındaki çizgiyi korumak.
Son söz
Yazının başında “iki fotoğraftan” söz ettim.
Biri Manisa‘da, diğeri Ankara’da çekildi.
Hiçbiri tek başına bir siyasi sonucun kanıtı değil.
Ancak birlikte okunduklarında, CHP Manisa’da son aylarda yaşanan gelişmelerin görünenin ötesinde bir güç mücadelesine işaret ettiğini düşündüren önemli sorular ortaya koyuyorlar.
Belki de Hobbes’un dört yüz yıl önce söylediği söz bugün de geçerliliğini koruyor:
“Güç boşluk kabul etmez…”
Ancak o boşluğu çoğu zaman en yüksek sesle konuşanlar değil; yıllarca örgüt içinde ilişki kuran, sabırla bekleyen ve zamanı geldiğinde masayı kuranlar doldurur.
Manisa’da yaşananlar da yalnızca iki siyasetçinin rekabeti değil; bir partinin örgüt hafızasının, liderlik anlayışının ve siyasal meşruiyet arayışının yaklaşık yirmi yıllık hikayesidir.
Ve görünen o ki, bu hikâyenin “son cümlesi” henüz yazılmış değil.
